12.11.06

4 Devils ( F. W. Murnau, 1928)


A rodaxe de 4 Devils (Os catro diaños) comezou en xaneiro do 28 e seguía a Sunrise no contrato de Murnau coa Fox.

A estrea do filme tivo lugar no teatro Gaiety de Nova York, o 3 de outubro de 1928. Murnau repetía con Janet Gaynor como protagonista feminina e única estrela do filme.

O guión corre a cargo de Carl Mayer, Marion Orthe e Berthold Viertel, este último o único acreditado. Parece que incluso o propio Murnau se involucrou en alto grao nel.

A película comeza co pallaso do circo Cecchi coidando das nenas Louise e Marion (Janet Gaynor cando maior) como se fosen fillas propias. Unha mañá, chega unha muller cos fillos dos famosos acróbatas Rossy, que morreran facendo o salto mortal, para que fosen instruídos no circo. Así o pallaso faise cargo dos catro orfos, Louise, Marion e os nenos Rossy (Charles e Adolf). Cando outro día, Cecchi chega borracho e fóra de si, o pallaso decide fuxir cos nenos.

O vello vai actuando no circo que pode para sacar adiante aos rapaces, a tarefa non é doada, por momentos pasan fame e demais penurias, aínda que o traballo do pallaso serve para que os rapaces sigan formándose e poidan así algún día comezar a gañar a vida por eles mesmos nun circo. O pai adoptivo, no deixará de traballar namentres lle queden forzas, adestrando polas noites a seus “fillos”. Así nacen os "4 diaños", acróbatas de sona mundial.

Nesta historia aparece tamén (como en Sunrise) a figura de femme fatale (Claire McDowell), unha dama rica encaprichada de Charles, levándoo a descoidar ao seu traballo e consecuentemente, a arriscar a vida máis da conta en cada actuación.

Marion estaba namorada en secreto de Charles, non podía soportar velo consumirse por culpa daquela muller.

No último ensaio, con rede, durante o seu triple salto mortal, Charles cae. A actuación será sen rede, se ao día seguinte remite o mesmo erro, o resultado será tráxico. Marion pasa a noite á neve fronte á casa da dama esperando a que Charles saia. Fala con el e ábrelle os ollos con respecto á súa amante, Charles decide cortar con ela.

Charles déixaa pero a acomodada muller convídao a unha última copa, un último bico. Aínda que esa mesma noite ten que actuar, a dama consegue persuadilo para que beba e pase o tempo con ela, a moi pécora atrasa os reloxos da casa hora e media. Cando Charles se decata sae correndo para a actuación, chega co tempo xusto e non nas mellores condicións.


Alberto Codona, o primeiro trapecista en incorporar o triplo salto mortal ao seu espectáculo, o único nos anos 20; participou na rodaxe, non queda moi claro se facía as veces de especialista nas escenas de trapecio no filme ou se supervisaba as acrobacias para que fosen o máis realistas posible. Despois de realizar o salto, Codona collíase ás mans de seu irmán que penduraba doutro trapecio. No filme, Charles, unha vez facía o triplo collíase directamente ao trapecio (lanzado por Marion). Aínda que Codona desaconsellou o número, algo así era imposible, Murnau decidiu mantelo, era necesario para a carga dramática da escena final, por máis que o filme perdese verosimilitude.

Na primeira versión rodada, que se preestreou en xullo do 28, Marion prefire a morte de ambos, a que a dona llo siga destruíndo aos poucos. Lánzase co trapecio, non deixándolle máis saída a Charles que agarrarse ao corpo da moza, Marion, sen forza suficiente para soportar o peso de ambos, non pode evitar a caída ao baleiro, perdendo a vida. A preestrea tivo lugar en Fresno, San Jose e California, na primeira semana de xullo. Varios dos que responderon ao cuestionario pediron que se mantivese ese final, así Richard Shelley Campell de Califronia di: “Así veñan os fans de Pollyanna todos xuntos, lle poñan un revolver no peito e lle pidan que o cambie. Mándeos ao inferno”.

Lonxe dos desexos de Mr. Campbell, e como era previsible, rodouse un novo final, o antigo non era admisible en Hollywood. Marion era a única que caía, ferida de amor, aínda que salvaría a vida Xa de por si cambiar o final tráxico restaba moito do interese do filme, pero Fox non se detivo aí. Con Muranu fóra da compañía polas diferenzas irreconciliables durante a rodaxe de Our Daily Bread, para a que a compañía incluso lle mudou o nome por City Girl (pasou de chamarse “O Pan noso de cada día” a “Moza de cidade”); na primavera do 29 os estudos reestrearíana en Los Angeles, unha copia sonorizada, que engadía diálogos rodados a posteriori. Nova xente entrou no filme (director, guionista e director de fotografía), alterando non só ese final, o ritmo e a narrativa sufriron grandes cambios (para peor). Modificouse a orde dos acontecementos, ata tal punto, que Marion consegue falar con Charles antes de que sucumba aos encantos da bebida e a carne, na casa da dama; suprimindo a espera noitébrega baixo a neve. Para xustificar que Charles chegara con apertos á actuación, no camiño de volta é atropelado e levado inconsciente ao hospital. Unha vez no circo, é Marion a que cae pero sobrevive para dicirlle por fin a Charles que o ama, nun diálogo estúpido e demasiado explícito.

Outro éxito de William Fox, todo pola arte. A pesar dos estragos perpetrados na fita, foi unha das películas que máis recadou ese ano, figurando F.W. Murnau como director de tal despropósito.

É posible que con 4 Devils Murnau se resarcise dalgunha maneira da negación do proxecto de Varité. Nun principio íase facer cargo o director da Westfalia, pero Pommer decidiu que era mellor opción Herr Dupont, porque entendía que unha persoa homosexual non era a máis axeitada para transmitir un erotismo heterosexual.



1 comment:

  1. Es Increible que una pelicula de tanta importancia en la época y que tuvo bastante seguimiento en la prensa debido a los Oscars conseguidos por "Amanecer" y estando una estrella como Janet Gaynor se haya perdido! No me lo creo! me niego! Parece ser que, según Luciano Berriatua: "Tan solo Charles Higham parecía convencido a principios de los años sesenta de la existencia de una copia en manos de un Coleccionista australiano". Pues a que espera ese hombre a hacerla pública! Estoy seguro que muchas compañias estarian gustosas de darle una gustosa cantidad de dinero a cambio! pero sobre todo, deberia ser menos egoista y compartir con los que admiramos el Cine de Murnau en particular y todo el Cine en general. Un Saludo mi querido David Holm.

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...