26.11.06

Die Puppe (Ernst Lubitsch, 1919)

Die Puppe (A boneca) é un conto segundo Lubitsch. O propio Ernst fai as veces de Deus, ou tal vez só de narrador, no inicio da película. Prepara unha maqueta dunha casa, co seu céspede, arboriñas, o horizonte... por último engade dous bonecos de madeira, unha muller e un home, levanta o tellado e introduce a ambos na casa. Lubitsch toma sitio no seu posto trala cámara e a súa escena cobra vida.



Un home novo e a súa coidadora saen da casa... O pregoeiro reúne a todo o pobo para darlle a nova: o barón de Chanterelle, desexa que non se extinga a súa estirpe polo que insta a tódalas rapazas da rexión a que se reúnan na Praza do Mercado para que seu sobriño, e herdeiro universal, escolla á súa futura muller. O sobriño do barón (o rapaz novo presentado polo director) non quere casar, unha vez que sae de falar co seu tío catro decenas de mulleres perségueno, o rapaz fo,xe apurado e despois dun anaco de carreiras consegue despistar ás casadeiras mozas. Decide ir a agocharse ao mosteiro. Antes da súa chegada, Lubitsch relátanos unha escena típica da vida eclesiástica, en primeiro plano un dos monxes comendo e advertindo aos seus irmáns, que xa non quedan moitos víveres e que deben racionalos, o plano ábrese amosándonos un gorento banquete.

Cando chega o rapaz, acólleno coa promesa de que pasará fame con eles, á hora da cea os monxes comen opiparamente namentres lle dan unha rebanda de pan ao seu acollido, fachendeando da súa caridade.

Nun anuncio no periódico, o tío pide pola volta do seu sobriño Lancelot, prometéndolle un dote de 300000 francos se casa. Aos monxes fáiselle a boca auga ao pensar na cantidade de xamóns que poderían mercar con esa suma. Tratan de convencer ao mozo de que case e lles ceda o dote, pero Lancelot non quere muller ningunha. Os monxes encontran unha alternativa, no canto de esposarse cunha muller, podía facelo cunha boneca. Sácanlle un panfleto que reza: “Hilarius, o mais celebre fabricante de bonecas do mundo. [...] Oferta especial para solteiróns, viuvos e misóxinos. Conseguín construír bonecas de aparencia antropomórfica mediante un mecanismo inventado por min mesmo. Premendo diferentes botóns, as bonecas poden camiñar, bailar e cantar.”

Ante a insistencia eclesiástica, accede a casarse coa autómata. Os monxes bailan de ledicia.

Lancelot diríxese pois, á casa de Hilarius, que está dando os últimos retoques á súa última creación. Unha boneca feita a imaxe e semellanza da súa fila. Hilarius ten a un rapaciño de aprendiz, cando o xefe se ausenta, ponse a enredar coa boneca, rematando esta, estrada no chan cun brazo desprendido do tronco. O pícaro consegue que a filla de Hilarius se faga pasar pola boneca mentres a amaña, o que non sabe, é que esa boneca era a acordada por Hilarius e Lancelot, para facerlle de esposa. A moza non ten máis remedio que seguir no seu papel, partindo con Lancelot cara o seu casamento, que como non podía ser doutra maneira, estará cheo de situacións disparatadas.

Die Puppe é un conto, porén, tamén unha comedia. Lubitsch mostra o seu enxeño para o xénero, consegue un áxil e divertido filme, no que podemos presenciar gags ou escenas que se converteron en “clásicos”, mil veces repetidos, para mostra dous botóns:





Destaca no filme a elección dos decorados, onde priman as formas simples, moito cartón e figuras pintadas que dotan a obra dunha atmosfera moi especial. O sol e a lua teñen expresión, a figura dun galo recortada e lixeiramente animada dá paso a mañá, as árbores coa súa representación esquemática, cabalos que non son tal... unha marabilla de ambientación.

Nas ocasións que vota man dos efectos especiais os resultados son impecables.

Neste particular marco, Lubitsch retrata a interesada natureza humana a través das mozas á caza de Lancelot, os monxes tralo dote e o entorno do barón esperando a herdanza.

3 comments:

  1. Anonymous2/12/06 12:33

    Qué tal,

    Recuerdo la primera vez que vi algo de esta película, fue hace tiempo en una conferencia de R. Gubern en la que hablaba sobre "El Doble", salía el tema de los autómatas (ETA Hoffmann y demás)y el cabrito puso parte de la película, una emisión de la RAI. Me quedé a cuadros, desde entonces siempre la tuve entre ceja y ceja hasta que me pasaron una copia en vhs... los tiempos en que no había emule.

    Un saludo.

    ReplyDelete
  2. Muy bien, un placer saludarte por aquí

    Yo también tuve un tiempo los dientes largos por esta película. No fue culpa de ningún profesor cabrito sino del documental El caso Metrópolis, de los extras de la película, en la parte que hablaba sobre el cine en la república del Weimar. Me quedaron ganas de ver ésta y Von Morgens bis Mitternacht, aunque no contaba con ello he podido ver las dos. Por entonces aún no tenía acceso a internet ni la posibilidad de encontrarlas por otra vía. Benditos los tiempos en los que sí hay emule

    Saúdos

    ReplyDelete
  3. Pues si que tiene buena pinta esta pelicula de Ernst Lubitsch!! de Lubitsch tengo: Carmen(1918); Madame Dubarry(1919);Las Hijas del Cervecero(1920);Sumurun(1920;
    Ana Bolena(1920)y El Gato Montes(1921). ah! y de la época sonora y Hollywoodense del Maestro Lubitsch la magnifica "ser o no ser"(1942). Asi que ahora creo que me voy a conseguir "Die Puppe"(1919) y el dvd que sacó Divisa con dos comedias de Lubtsch: "La Princesa de las Ostras"(1918) y "No quiero ser un hombre"(1919).

    Un dia de estos me monto en casa un Fin de Semana con Lubitsch ja ja ja Un fin de semana solo viendo pelis de Lubitsch (la que he nombrado vamos) je je je ya las he visto pero el plan no esta nada mal je je je

    Un Saudo.

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...