11.8.08

Arrecendo silente




Cando pequecho, nos tempos da EXB, un dos libros de texto, non lembro a materia, tiña unha foto que me chamaba poderosamente a atención, ao tempo que me xeraba certa inquietude. Identifiqueina (ou tal vez o dicía o pé) coma pertencente a un filme moi antigo, Nosferatu, vese que nalgún tempo aínda máis pretérito, fixárase na miña memoria un chisco de información sobre aquel filme, sabía que era algún tipo de película de terror primitiva, pero nin tan sequera coñecía a natureza daquel personaxe. Un ser calvo, de indumentaria lutuosa, cunhas ameazantes garras e prominentes orellas, tras el, unha colección de cordas que emerxían do chan con destino ao ceo.

Novas imaxes foron sepultando á do monstro pelado, as clases transformáronse en trimestres, e os trimestres, en cursos. Coma o vello libro de texto, a miña fascinación por aquel fotograma quedou pechada nalgún armario, á espera de ser redescuberta nunha procura futura.

Charlot almorzando unha bota, era toda imaxe que gardaba do silente sen ter visto nunca unha película muda, “iso estaría ben para os tempos de meus avós, cando non había outra cousa, pero hoxe en día...”

Nos albores do novo milenio, namentres o inverno lle estaba a botar a última, chegou á carteleira un novo filme. Reportaxes sobre a incrible caracterización de Dafoe, Malkovich dándolle á manivela dunha cámara antiga e retrospectivas imaxes do filme de Murnau espertaron do seu profundo soño aos aletargados recordos escolares daquel xa proxecto de home. A enigmática figura tomaba forma vampírica e o filme consciencia de ser silente.


O mundo seguiría xirando para pasar algunha que outra vez polo mesmo sitio, entre tanta volta a imaxe volveu quedar soterrada ata que se me presentou a oportunidade de ve-lo experimento de Merhige. O VHS, ese gran formato!, era o portador das imaxes, apenas a introdución do filme sobrevivira ás vicisitudes do aluguer, tiven que retorna-la cinta, coa conseguinte devolución do importe. Ese episodio non fixo senón avivar o meu interese, pero non polo filme de Merhige, senón polo de Murnau.

O tempo seguía o seu inexorable curso, achegándome sesenta minutos por cada hora á morte, e as perspectivas de cambiar unha noite de canle e que aparecese aquel vampiro particular (para min sempre foran homes apostos e ben peiteados) eran pouco reconfortantes, pero por pura casualidade, coma todo nesta historia, folleando a revista de certo club de lectores, topeime contra o final cunha familiar película pertencente a unha colección das orixes do cinema. Unha especie de home cos ollos ben abertos, un xeneroso nariz e un par de cabeiros no canto dos sachos, unha ventá detrás, e a palabra Nosferatu embaixo. Non había dúbidas sobre a miña elección bimensual.

Sabía xa que o silente non era terreo exclusivo de comedias, gags que terminan con pasteis estampados contra facianas, aparatosas caídas ou calzadófagos, pero non tiña claro o que me ía a atopar, pensaba que valería para saciar a miña curiosidade a varios niveis, pero non esperaba nada como entretemento, nin tan sequera, como expresión artística.

Estaba só na casa, unha mañá estival, cando chegou o disco. Sen demora retirei o plástico protector e marchei ilusionado cara o reprodutor. Antes de ver o filme, boteille un ollo aos “extras”, literatura sobre Vlad, demandas por dereitos de autor e cástings de ratas.

O que máis me incomodou do filme foi a música, estridente, exasperante por momentos, “non sei se entón sabían facer cinema, pero bandas sonoras...” (para que comentar nada dos intertítulos de “imitación” da edición...) porén, o transcurso do filme esvaeceu a miña capacidade para recibir sons, coa conseguinte liberación, centrándome nas imaxes lixeiramente aceleradas. Non sabía a razón, tal vez fora o paso do tempo, pero aquela película desprendía un cheiro especial, estaba envolvida nunha atmosfera que transcendía á emisión de raios catódicos.

Non quero idealizar o momento en exceso, afeito eu ao ritmo frenético e efectos abouxantes (tanto visuais coma sonoros), Nosferatu pareceume un tanto primitiva, ritmo lento, nulos movementos de cámara e actuacións un tanto desnaturalizadas. Pero todo aquilo, era cousa menor, foran seis cuartos de hora case máxicos, a reprodución saciou unha curiosidade que viña de lonxe e concedeume unha nova mirada cara ao cinema, convenceume de que podía ser algo máis ca un entretemento.

No meu caso, aquel feito continxente supuxo un punto de inflexión, desembarazarme doutro prexuízo, ser un tanto máis libre. Podédevos imaxina-lo resto da historia, unha silente tras outra para non tardar en chegar a este punto. Existiría Recanto Silente sen iso?, nunca saberei por onde me tería levado a vida, quero pensar que si chegaría a ser, pero dende logo, non hoxe.

Co tempo Nosferatu deixou de ser un filme primitivo, din con aquela foto (é a que preside o artigo), a música deixou de ser estridente e incluso os movementos dos personaxes deixaron de ser acelerados cando non debían (estes dous últimos por causas alleas á miña percepción), volvina ver máis dunha ducia de veces, gocei dela a máis niveis e ata me serviu de inspiración, pero esta, a do descubrimento, segue a ter o arrecendo propio do primeiro amor.


No comments:

Post a Comment

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...